Ah canım, o "sen artık abisin" cümlesini ben de kurdum, sonra çocuk resmen kendini geri çekti, aynı filmi iki kere izledik yani. Şunu rahat söyleyeyim: bu gerileme dedikleri şey iki çocuklu evlerin klasiği, ne kadar sürdüğü çocuğa göre değişiyor ama genelde birkaç hafta ile birkaç ay arasında dalga dalga gelip geçiyor; tam bitti derken bir gün yine bebek sesiyle karşılaşabiliyorsun, panik yapma. Asıl mesele şu: büyük çocuk bebek sesiyle aslında "beni de kucakla, beni de gör" diyor, cezalandırmıyor seni. Onun yerine ben şunu yaptım, işe de yaradı: - "Sen abisin" demeyi tamamen bıraktım, çünkü o cümle ona sadece sorumluluk yüklüyor, sevgi değil - günde on beş dakika, kapı kapalı, telefon uzakta, sadece onun seçtiği oyun (bebeğin uyuduğu o kısacık pencere, biliyorum iki çocukla o pencere bazen hiç açılmıyor ama açıldığı gün fark yaratıyor) - bebeğe bakarken "gel birlikte yapalım" diye zorlamadım, kendi gelmek istediğinde bıraktım - kaşığı eline ben tutuşturdum, "sen yapamıyorsun" dediği anda "tamam, bebekler yardım ister, hadi beraber" diye oyunlaştırdım, kavga etmeden. Her istediğine evet demek de çözüm değil, çünkü o zaman sınırlar kayboluyor ve çocuk daha çok savruluyor; sıcak ama net olmak gerekiyor. En zor kısmı da şu: iki farklı okul, iki farklı veli grubu, servis saatleri çakışınca ben de "hangisine önce koşacağımı bilemiyorum" moduna giriyorum ve o günlerde kıskançlık tavan yapıyor, tesadüf değil. Kendini suçlama, sen zaten ikisini aynı anda sevmeye çalışıyorsun, bu yetiyor; bugün bebek sesi çıkarsa gül, kucakla, yarın yine abi olacak.