Kardeşi doğduktan sonra bebek gibi konuşmaya başlayan çocuğa nasıl yaklaşılır

İkinci bebeğimiz eve geldikten sonra büyük oğlumuzda tuhaf bir değişim fark ettik. Normalde cümlelerle konuşan çocuk bir anda tek heceli bebek sesleri çıkarmaya, parmağıyla işaret ederek istemeye başladı. Yemeğini kendi yemeyi bıraktı, kaşığı bırakıp ağlıyor, "ben yapamıyorum" diyor. Yakında beş yaşına girecek ama sanki küçülmüş gibi. Eşimle ilk günlerde "sen artık abisin" dedik, sonra durum daha da kötüye gitti, sanki bizi cezalandırıyor gibi içine kapandı. Şimdi hem bebeğe hem ona yetişmeye çalışıyorum, çok yorgunum ve içten içe kendimi suçluyorum. Bu davranış normal mi, ne kadar sürer, geçici bir dönem mi? Kızmayı bıraktık ama bu kez her istediğine hemen evet demeye başladık, acaba yanlış mı yapıyoruz bilmiyorum. Bebeğe ayırdığım zamanı kıskandığını görüyorum ama nasıl dengeleyeceğimi gerçekten bilemiyorum, bu konuda ne söylersiniz?

Gelen Cevaplar

Sibel
Sibel D. • 16 Kas 2026
Ah canım, o "sen artık abisin" cümlesini ben de kurdum, sonra çocuk resmen kendini geri çekti, aynı filmi iki kere izledik yani. Şunu rahat söyleyeyim: bu gerileme dedikleri şey iki çocuklu evlerin klasiği, ne kadar sürdüğü çocuğa göre değişiyor ama genelde birkaç hafta ile birkaç ay arasında dalga dalga gelip geçiyor; tam bitti derken bir gün yine bebek sesiyle karşılaşabiliyorsun, panik yapma. Asıl mesele şu: büyük çocuk bebek sesiyle aslında "beni de kucakla, beni de gör" diyor, cezalandırmıyor seni. Onun yerine ben şunu yaptım, işe de yaradı: - "Sen abisin" demeyi tamamen bıraktım, çünkü o cümle ona sadece sorumluluk yüklüyor, sevgi değil - günde on beş dakika, kapı kapalı, telefon uzakta, sadece onun seçtiği oyun (bebeğin uyuduğu o kısacık pencere, biliyorum iki çocukla o pencere bazen hiç açılmıyor ama açıldığı gün fark yaratıyor) - bebeğe bakarken "gel birlikte yapalım" diye zorlamadım, kendi gelmek istediğinde bıraktım - kaşığı eline ben tutuşturdum, "sen yapamıyorsun" dediği anda "tamam, bebekler yardım ister, hadi beraber" diye oyunlaştırdım, kavga etmeden. Her istediğine evet demek de çözüm değil, çünkü o zaman sınırlar kayboluyor ve çocuk daha çok savruluyor; sıcak ama net olmak gerekiyor. En zor kısmı da şu: iki farklı okul, iki farklı veli grubu, servis saatleri çakışınca ben de "hangisine önce koşacağımı bilemiyorum" moduna giriyorum ve o günlerde kıskançlık tavan yapıyor, tesadüf değil. Kendini suçlama, sen zaten ikisini aynı anda sevmeye çalışıyorsun, bu yetiyor; bugün bebek sesi çıkarsa gül, kucakla, yarın yine abi olacak.

Cevabınızı Yazın

Bu soruya yanıt verebilmek ve deneyimlerinizi paylaşmak için giriş yapmalısınız.

Giriş Yap