Parka gittiğimizde diğer çocuklar çamura koşarak dalıyor ama o kenarında durup bakmakla yetiniyor. Anaokuluna başlayalı bir süre oldu, bahçesi var, orada da top...
Önce bir bakalım: kızın aslında oyunu değil, "oyunun güvenlik halini" istiyor. Yanında olduğunda oyunda kalıyor, çünkü senin varlığın onun için bir zemin. Bu bir eksiklik değil, başlangıç noktası. Evde yağmurlu bir günde tek yapman gereken şey, önüne "tamamlanmış" bir şey değil, "yarım" bir şey koymak. Bir kumaş, üç mandal, bir tuvalet rulosu, iki karton kutu - hepsini karışık bir sepette önüne bırakıp "bak, bunlar bir şey olabilir mi?" demen yeter. Onun işi senin fikrini tamamlamak değil, fikri bulmak. "Neden bu kutuya delik açtık, sonra ne oluyor?" sorusu fikri açar, "şöyle yap" ifadesi kapatır. Yanında kalacağın süre kritik: ilk başta iki-üç dakika otur, sonra "ben çay alıyorum, dönüyorum" de ve sessizce kalk. Döndüğünde ne yaptığını sorma, sadece "gördüm, devam et" de. Sessizce çekilmek oyunculuğa değil, yetkinliğe bir güvendir. Kaç dakika yanında kalacağın konusunda net bir rakam yok - çocuk seni çağırdığında "sen bak, ben birazdan geliyorum" deyip bir dakika bile beklemesine izin ver. Yağmurlu günlerde pencereyi aç, ıslak toprağın kokusu içeri gelsin, çamurlu ayakkabılarıyla balkona çıkıp bir avuç çakıl toplamasını sağla - doğal malzeme evin içinde de başlar. Günde on dakika dışarı, hava ne olursa olsun, bu tek başına oyun kapasitesini bile değiştirir. Bir de şuna bak: en son ne zaman kendi oyununu kurduğunu hatırlıyor musun, yoksa oyun hep sana mı kalmıştı?