Çocuğum evde çok konuşuyor, şarkılar söylüyor, hikayeler anlatıyor ama anaokulunda tamamen sessizleşiyor. Grup etkinliklerinde hiçbir şey söylemiyor, öğretmenin...
👕 Etiket ve dikiş rahatsızlığı genelde duyusal hassasiyetle ilgilidir; öncelikle etiketleri kesin, ters giydirin ve dikişi az olan iç çamaşırı seçin.
🗣️ Sabah rutini için görsel bir sıra kartı hazırlayın; "önce tişört çıkar, sonra şort giy" gibi iki adım yeter.
💬 Okulda öğretmenle şöyle konuşun: "Oğlum dokunma hassasiyeti var, değişirken 2 dakika yalnız bırakırsak kendisi hazır olur."
⏰ Değişim için bekleme süresi verin, acele ettirmeyin; sesini yükselttiğinde "korkuyorsan yanında duruyorum" deyin.
📌 Bu durum gün içinde tekrarlanıyorsa bir dil ve konuşma değerlendirmesiyle birlikte duyusal değerlendirme öneririm; kaç kelimeli cümle kuruyor ve ne kadar anlaşılıyor, birlikte bakalım.
👁️ Bu belgeler tek başına kesin bir şey göstermez ama birlikte görüldüğünde değerlendirme gerektirir; en doğrusu gelişim pediatristi ve çocuk psikiyatristi değerlendirmesidir.
📞 Kreş öğretmenine sorun: "İsmini söylediğinde kaç denemede dönüyor? Yüz ifadesine bakıyor mu?" Evde de not alın: ismine günde kaç kez yanıt veriyor?
🤝 Rutin değişince huzursuzlanmayı azaltmak için yeni etkinliği önceden anlatın: "Önce meyve, sonra boyama yapacağız" diyerek sırayı işaret edin.
👨👩👦 Evde model olun: göz temasını zorlamayın, yanına oturun ve hizalı oynayın; yüzüne dokunmadan, oyun sırasında doğal bakışları pekiştirin.
Üç yaşında ve yalnızca boyama değil; oyun hamuru, kremsi dokular ve hatta ıslaklık hissi tümünde aynı kaçınma gösteriyor - bu tablo dokunma duyusuna özgü bir hassasiyeti düşündürecek kadar tutarlı görünüyor. Yine de tanı koymak gerekir; doğru adres önce bir ergoterapist (iş ve uğraşı terapisti) değerlendirmesi olur, gerekirse dil ve konuşma terapistiyle birlikte kapsamlı bir plan çıkar. Sormam gereken bir soru var: Kızınız sadece yapış yapış şeylerden mi rahatsız oluyor, yoksa ıslak doku (su, ıslak havlu, hava durumu) da dahil mi tepki veriyor? Evde kademeli bir hazırlık yapabilirsiniz: önce kuru ama dokusal zengin malzemelerle başlayın (pirinç, mercimek, kum), sonra nemli ama yapışmayan materyallere geçin (ıslak sünger, jöle), en sona parmak boyasını bırakın. Çocuğunuz "İğrenç!" derse siz şöyle cevap verin: "Evet, biraz yapış yapış oldu, haksız değilsin - bak avucunda kaç tanecik var!" Yani önce duygusunu onaylayın, sonra parçalı bir görev verin: "İki parmakla dokun, sonra sil." Duyguyu bastırmayın ama keşfi de birlikte modelleyin. Püf noktası: Çocuğunuzun kaçınmasını kınamayın - "bir şey olmaz" yerine "dokunmak tuhaf geldi, haklısın" diyerek güven inşa edin; o güven geldikten sonra denemeye başlayacaktır. Dil gelişiminde de izleyeceğimiz şey tam olarak budur: baskı değil, modelleme.