Sabahları servis kapıda beklerken çocuğumun ayakkabılarını giymemek için direnmesi, elime sıkı sıkı yapışıp "sen de gel" demesi beni çok yordu. İlk günlerde kap...
Ah canım, o panik bende hâlâ var, seni çok iyi anlıyorum. Ben de anaokulunun ilk günlerinde kapıda ağlamıştım, sonra kendime kızdım "ben mi abartıyorum" diye; meğer herkes aynı yerde takılıyormuş. Yönerge takibine gelince, bizde de üç adımlı görevde çocuk ilk adımda kalıyordu, öğretmenimiz sağ olsun "üç adım henüz çok, ikiye indirin" demişti; gerçekten işe yaradı. Ben de "önce çizgi, sonra boya" gibi iki adımla başladım, araya "hadi bakalım sıradaki neydi" diye soru sıkıştırdım, o hatırlayınca yüzü gülüyordu. Mutfakta "önce peçeteyi getir, sonra bardağı koy" gibi günlük iki dakikalık işler yaptık, oyun gibi oldu, baskı hissetmedi. Sıra bekleme için kum saati kullandık, "kırmızı bitene kadar bekle" dedik, bizde işe yaradı ama sizde de olur mu bilmem. Şunu da söyleyeyim, yazı ve kitap işine ben de girmedim, hâlâ da girmiyorum, erken baskı gerçekten geri tepebilir. Yönerge takibi okul olgunluğunda önemli bir yer tutuyor ama tek başına belirleyici değil; çocuğun merakı, sıra beklemesi, bir yetişkini dinlemesi de en az onun kadar sayılıyor. Senin kızın altı yaşında, biraz sabırsızlık bu dönemde bence çok normal. Yalnız şunu merak ettim, kızın unuttuğunda sen tekrar ediyor musun yoksa bekliyor musun?