Kızım 6 yaşında, anaokulunda öğretmeni yazı ödevlerine başladığını ama kalem tutarken çok çabuk yorulduğunu söyledi. Evde de aynı şeyi yaşıyoruz, kalem tutamıyo...
Gözünüzü kapatın, önce karanlığı düşünün: onun bir renk olduğunu, bir doku olduğunu kabul edin. 4 yaşındaki çocuğunuz karanlığı bir "boşluk" olarak algılıyor, yani tanıdığı hiçbir şeyin içinde durmadığı, lekesiz, dokusuz bir alan. Bu yüzden gece terörü ve karanlık odada uyuma korkusu bu yaşta çok doğaldır; beyni resim yapmaya başladığı için henüz karanlığı da resimleyemiyor. Gece lambası fikri mantıklı ama lamba sönünce çocuğun zihninde boş kalan tuval gibi hissettiriyor. Benim önerim lamba yerine küçük bir ışık noktasıyla başlamak: karanlığın tam ortasında kalan bir yıldız, bir mum, hatta bir gece lambasının yanına koyacağınız bir fosforlu yıldız çıkartması. Işık noktasını azaltmak yerine "karanlığın içinde küçük bir ışık adası" bırakmak çocuğun zihninde denge kurmasına yardım eder. Masallarla anlatmayı bırakmayın ama masalda karanlığın "kötü" değil, "uykuya sarılan bir battaniye" olarak geçmesini sağlayın. Zorlama yok, her gece aynı küçük ışık noktası, aynı battaniye dokusu. Gece terörü genelde 5-6 yaşına doğru azalır ama o zamana kadar sabah karşı uyanan çocuğunuzun elini sıkmak, karanlığı korkutucu bir leke olmaktan çıkarıp tanıdık bir tona dönüştürmek için yeterlidir. Püf noktanız: "karanlık korkuyor musun" demek yerine "karanlık sana ne renk geliyor" diye sorun, cevabı rengine göre yönlendirin.