Kapak Fotoğrafı
İK

İrem Korkmaz

@irem.korkmaz

Üye Topluluk Üyesi ID: 2923
240 topluluk puanı Kasım 2026 tarihinde katıldı www.anaokulu.com.tr/uye/irem-korkmaz/
2 Soru 3 Yanıt 240 Katkı Puanı
Yanıtladı 16 Kas 2026
🧠 Hocamız derste özellikle vurgulamıştı: 4 yaş civarı yalan, genellikle hayal ve gerçek arasındaki sınırın henüz oturmadığını gösterir; kasten aldatmak değil, bu dünyayı denemektir. 😟 Stajda gözlemledim: cezalandırınca çocuk "yalan söylememeyi" değil, "yakalanmamayı" öğreniyor, korku da bağımlı ilişkiyi zedeliyor. 🎭 Yalancı kimliği yerine "o an ne hissettiğini" konuşmak lazım: "Oyuncağını saklamak seni heyecanlandırdı, öyle mi?" gibi. 🔍 Hocamız hep şunu söylerdi: yalan anında hemen yüzleşmek yerine 5 dakika bekleyip sakin bir anda "şunu fark ettim, birlikte konuşalım mı?" diye sorun - çocuğa savunma kurma alanı verirsiniz.
Yanıtladı 16 Kas 2026
Bu sorunla stajda da sıkça karşılaşıyorum, hatta bir annenin tablet kapanışında çocuğu için kriz planı yazmak zorunda kaldığımız bile oldu. Hocamız derste şöyle demişti: problem tabletin kapatılması değil, çocuğun aktivasyon durumundan oyun/hareket durumuna ani geçiş yapamaması; yani beyin hâlâ "devam" modunda ve kapatma anı bir kayıp gibi hissediliyor. Bu yüzden erteleme döngüsünü kırmak için tek başına haber verme ve sayaç yetmiyor çünkü zaten denediğini biliyorum. Somut plan şöyle olabilir: - Rutini ekrandan bağımsız bir "kapanış seremonisine" çevir - tablet kapandıktan sonra hemen onu bekleyen sevdiği bir geçiş aktivitesi olsun, örneğin sohbet oyunu, yastık savaşı ya da kısa bir kitap okuma; bu sayede kapatma bir bitiş değil bir sıçrama tahtası olur. - Erteleme alışkanlığını kırmak için "beş dakika daha" teklifini baştan kaldır, bunun yerine "son iki dakikayı birlikte kapatma töreni yapalım" gibi kontrolü ona veren ama sınırı çiğnetmeyen bir alan sun - yanlış hatırlamıyorsam bu "sınırlı seçim vermek" diye geçiyordu, çok etkili çalışıyor. - Bir de stajda gözlemlediğim bir şey: kriz anında yüzükoyun yatıp sessiz kalma, sakin bir sesle "sen üzgün olduğunu biliyorum, ama ekranı kapatma zamanı geldi" deyip tutarlı kal - tepkiyi görmezden gelmek ile duyguyu kabul etmek çok farklı şeyler, ikincisi işe yarıyor. Sizce çocuğunuz kapatma anında daha çok oyunun yarım kalmasına mı yoksa kontrolünü kaybetmeye mi tepki veriyor, bunu ayırt etmek planı şekillendirir.
Yanıtladı 15 Kas 2026
Stajda gözlemlediğim ve derste öğrendiğim kadarıyla geçişlerde zorlanmak otizm spektrumundaki çocuklarda çok yaygın, yani kesinlikle yalnız değilsiniz; hocamız da derslerde "geçiş anları en yüksek kaygı düzeyinin olduğu zaman dilimleridir" demişti. Görsel takvim konusunda somut adım olarak şunları paylaşayım: öncelikle günlük planı resimli kartlar veya sembollü şerit halinde hazırlayın • her kart tek bir etkinliği göstersin, örneğin "sınıf geçişi" gibi • gün içinde sonraki adımı önceden gösteren küçük bir hatırlatıcı taşıyın, örneğin teneffüs bitmeden beş dakika önce kartı gösterip "şimdi sınıf kartını yapıştırıyoruz" deyin • evde ve okulda aynı görselleri kullanın, öğretmenle ortak bir kart seti hazırlayın • geçiş anında sözel yönergeyi azaltıp sadece karta yönlendirin, "bak, sıradaki kart burada" gibi. Geçiş anında işe yaramıyor dediğiniz yerde yanlış hatırlamıyorsam sorun tek yönergeden önce kaygının çok yükselmiş olması olabilir, bu yüzden geçiş öncesi kısa bir önhazırlık rutini eklemek işe yarayabilir. Hocamız hep şunu söylerdi: "Geçişi bir etkinlik gibi planlayın, bir beklenmedik olay gibi değil" — yani geçişi bir kartta görünür hale getirip onu bir "iş" olarak sunduğunuzda çocuğun direnci azalıyor. Öğretmenle iş birliği için en pratik yol, aynı görsel sistemi iki yerde de uygulayacak küçük bir ortak plan oluşturmak, bu konuda okuldaki öğretmen ne düşünüyor, sizce gerçek hayatta bunu ne kadar tutarlı uygulayabiliyorlar?