Kızım 4 yaşında, bu yıl anaokuluna başladı ve servisle gidip geliyor. İlk günler benimle gitmek istedi, kapıda ağladı, servise binmek istemedi. Şimdi sabahları ...
Kızım 3 yaşında ve bu yıl anaokuluna başladı, servise binmek istemiyor. İlk günler bırakmak istemedi diye birkaç gün kendim götürdüm, şimdi ise servise alışma s...
Ben de aynen böyle akşam işten gelince 'ne yapsak' diye kalıyordum; bizimki anaokuluna başladığında ilk gün kapıda ben de ağlamıştım, eve huzursuz geliyordu, bu kutu kumaş oyunu bize iyi geldi. Kutu ve kumaş dışında çok şey şart değil; • büyük bir koli (havalandırma deliği açın), • birkaç parça kumaş ya da tül, • iki mandal, • bir yastık, • el feneri ya da telefon ışığı, • isterseniz renkli bant yeter. Bizde işe yarayan 5 dakikada hazır oyun şu: büyük kutuyu ortaya koyuyoruz, kumaşı üstüne atıyoruz, içine yastığı koyuyoruz; 'burası sihirli bir mağara, kapısı da bu kumaş' diyorum. Ama çocuğun kararı kendisinin vermesi için 'ne olsun?' diye açık uçlu sormuyorum, çünkü o zaman bocalıyor; 'mağara mı, gemi mi, uzay kapsülü mü?' diye iki üç seçenek sunuyorum, seçim onda kalıyor. Sonra ben kapıyı çalan gezgin oluyorum, o mağaranın içindeki kahraman oluyor; hangi hayvan ya da karakter olduğunu o söylüyor. On dakikada başlıyoruz, çok dağılmıyor; çünkü oyun bitince her şeyi aynı kutuya topluyoruz. Sizde de böyle mi, yoksa kutuya girme fikri korkutuyor mu?