Oğlum satranç kursuna çok hevesli başladı, ilk haftalar oyun bitince "bir daha, bir daha" diyordu ama son iki derste kaybedince masadan kalkmak istedi, gözleri ...
Bu satrançta tahtaya yeni oturan bir oyuncu gibi: herkes izlerken hamle yapmak cesaret ister, kendi tahtasında ise rahat. Önce nedenini bulmak lazım: okul ortamında ses mi fazla, kurallar mı katı, öğretmenin bakışı mı ağır geliyor bilmiyoruz ama şu net, 'bak arkadaşların da yapıyor' baskısı onu geriyor, tıpkı acele edilen hamlenin kaybedilmesi gibi. Birkaç şey deneyin: - Okul öncesinde 'bugün masada ne kadar kaldın?' diye sorun, süre 3 dakikaysa 5 dakikaya çıkarın, sabır da bir hamledir. - Evde sorun, 'okulda en çok ne hoşuna gitmiyor?' dört yaşında açıkça söyler, dinleyin. - Öğretmene küçük bir görev verin, 'onu sadece selamlasın' diye, ilk hamle basit olmalı. - Etkinliğe zorlamayın, önce kenarda izlesin, kendi ritminde katılır, merkezi bir hamleyle değil yavaş yavaş alınır. Püf noktası: her okul dönüşü tek soru sorun, 'bugün arkadaşlarından biriyle oyun oynadın mı?' cevap verirse konuşur, cevap vermezse ısrar etmeyin, sabır da bir hamledir. Ona zaman verin, dört yaşında tahtayı öğreniyor, hemen her hamleyi doğru beklemeyin.