Kızım 4 yaşına girdikten sonra geceleri bambaşka bir çocuk oluyor, sanki bir masalın içinden çıkıp karanlık tarafından yakalanmış gibi. Gece yarısı bağırarak uy...
Bir varmış bir yokmuş, bir minik kız varmış ki okul bahçesinde kahraman ama tuvalet kapısında kayıp olmuş. Sizin kızınıza benziyorsa bu masalın kahramanı, onu dinleyin. Dört yaşındaki bir çocuk tuvaleti tuttuğunda aslında "burada güvende miyim?" sorusunun cevabını arar; okul tuvaleti ona yabancı bir mağara gibi gelirse, o mağaraya girmez. Eve gelince de tuttuğu suyu dayanamaz, akar. Sabah tembihi de artıyor, gerginlik de — bu tekrar eden kalıp onu daha çok geriyor. Eve dönüşte hiçbir şey söylemeyin, ıslaklığı görmezden gelin, sadece kuru kıyafet verin ve "bugün zor bir gün geçirdin" deyin. Öğretmeniyle şunu konuşun: "Kızım tuvalete gitmiyor, tuvaletin kokusunu, kapısını, yalnız oluşunu öğrenebilir miyiz?" Birlikte bir gezinti kuralar, tuvaleti keşfe çıkaralar. Püf noktası: masalı yarıda bırakıp çocuğa tamamlatın — "Kız tuvaletin kapısında durdu, sonra ne oldu?" diye sorun, anlatsın; kendi hikâyesini söylemek onun kontrolünü geri kazandırır. Kendiliğinden düzelir mi? Çoğu zaman evet, ama iki haftadır devam ediyorsa okul ortamını sakinleştirmek gerekir. Sizce okulda tuvalete giden başka arkadaşları var mı onun?