Kızım anaokuluna başlayalı dört ay oldu ama sınıfta hâlâ kimseyle oynamıyor, serbest oyun saatinde sınıfın kenarında tek başına duruyormuş. Eve gelince "bugün k...
Bu tablo çok tanıdık: çocuk servise değil, ayrılığa direniyor; yani sabah rutini aslında bir veda rutini. İlk adım şu: bu akşam oturup ayakkabı, çanta ve servis sırasını üç maddelik bir karta çizin ve çocuğun karta çıkartma yapıştırmasına izin verin; kendi emeği olan çizelgeye direnç belirgin şekilde azalır. Yarın sabahtan itibaren kalkış saatini on beş dakika erkene alın, çünkü bu direnç tam telaşın olduğu dakikalarda zirve yapıyor. Ölçüt şu olsun: kapıda geçen ağlama süresi; her gün not alın ve üç hafta takip edin, çünkü servise binmeme genelde iki-üç haftada kırılır, tek tük zor günler normaldir. Sonraki adımda vedayı kapıda değil, asansörde ya da bahçe kapısında bitirin; hostesin elini tuttuğu an göz temasınız kesilsin ve "ben seni servisten alacağım" gibi somut bir söz verin, belirsiz "görüşürüz" demeyin. Servis şoförüyle bir kez daha konuşup çocuğu her sabah aynı yere oturtmasını isteyin; sabit yer güvenli üs işlevi görür. Akşam dönüşte servis anını konuşun ve olumlu bir anıyı siz büyütün. Bu zor bir süreç, ama yönetilebilir; abartmıyorsunuz, çocuğunuz ayrılığı henüz öğreniyor. Bunu bugün yapın: üç maddelik kartı çizin, yarın sabah kalkış saatini on beş dakika geriye çekin ve ilk haftanın notlarını cuma günü birlikte değerlendirelim.