Kızım anaokuluna başladığından beri öğle uykusu saatinde zorlanıyor; sınıfta yatağa uzanmak istemiyor, öğretmeni de onu zorlamamak adına sessiz bir köşede kitap...
Bunu birlikte düşünelim; 4 yaş civarında karanlık korkusu o kadar sık yaşanıyor ki grupta neredeyse her hafta bir veli aynı şeyi yazıyor. İki farklı yaklaşım var: Bazı aileler gece lambasını bir süre açık bırakıp çocuğun güvende hissetmesini bekliyor, bazıları ise ışığı kademeli olarak azaltıp tamamen karanlığa alıştırıyor. Bir anne şöyle anlatmıştı: kızına "karanlıkta canavar yok" demek işe yaramamış, onun yerine birlikte odayı gezip "bak, burada sadece oyuncakların var" demişler ve iki haftada epey yol almışlar. Başka bir veli ise gece lambasını açık bırakmanın korkuyu beslediğini düşünüp kapatmış, ama çocuk daha çok uyanmış. Yani sizin de gördüğünüz gibi tek doğru yok; her ailenin kendi dengesi var. Size önerim şu: gece lambasını bir süre açık bırakın ama ışığı giderek azaltın; önce normal, sonra daha loş, sonra sadece koridordan sızan bir ışık. Aynı rutine devam edin çünkü iki ay henüz oturmamış olabilir. Gece yanınıza gelmesi de yaşına uygun; kızmadan, sakin bir şekilde odasına götürmek çoğu ailede işe yarıyor. Karanlık korkusu genelde 5-6 yaşa doğru kendiliğinden azalıyor ama bu sürede güven hissini kaybetmemek önemli. Sizde nasıl işliyor, gece lambasının rengi veya konumu değişince bir fark görüyor musunuz?